Ochraniacze narciarskie Race POC – golenie, przedramiona i plecy

Ochraniacze narciarskie Race to wyposażenie dla osób, które jeżdżą w tyczkach – zawodników klubowych, juniorów przygotowujących się do startów i amatorów trenujących konkurencje techniczne. W slalomie i slalomie gigancie kontakt z tyczką jest elementem techniki, a nie wypadkiem. Bez osłon każde uderzenie w goleń, przedramię czy dłoń kończy się bólem, siniakiem lub odruchowym odsunięciem ciała od tyczki, które psuje linię przejazdu.

W kategorii prowadzonej przez POC Warszawa znajdują się ochraniacze przeznaczone do treningów i zawodów. Przed wyborem warto ustalić, w jakiej konkurencji zawodnik startuje najczęściej, które partie ciała mają najczęstszy kontakt z tyczkami i jak ochraniacz będzie współpracował z kombinezonem, butami oraz kaskiem. Szczegółowe parametry poszczególnych modeli, w tym rozmiary i sposób mocowania, są podane na kartach produktów.

Do czego służą ochraniacze narciarskie Race w narciarstwie wyczynowym?

Ochraniacze do narciarstwa wyczynowego rozpraszają energię uderzenia w tyczkę i chronią przed otarciami oraz stłuczeniami w miejscach, które w konkurencjach technicznych są najbardziej narażone. Współczesna technika slalomu zakłada tzw. zbijanie tyczki, czyli prowadzenie ciała najkrótszą linią i odpychanie tyczki przegubowej goleniem, przedramieniem lub ręką trzymającą kij. Przy kilkudziesięciu bramkach w przejeździe i kilku przejazdach na treningu liczba uderzeń szybko rośnie, a niezabezpieczone miejsca są obijane wielokrotnie w ciągu jednego dnia.

Ochrona ma też znaczenie dla samej jazdy. Zawodnik, który czuje, że uderzenie nie wyrządzi mu krzywdy, może pewniej atakować tyczkę i utrzymać optymalną linię. Osoba jeżdżąca bez osłon często podświadomie omija tyczkę szerszym łukiem, co wydłuża tor przejazdu i kosztuje czas. Ochraniacze nie eliminują jednak ryzyka urazu przy upadku czy uderzeniu w twardą przeszkodę. Ich zadaniem jest przede wszystkim ochrona przed skutkami powtarzalnego kontaktu z tyczkami, a nie zastąpienie kasku czy ostrożnej jazdy.

Które części ciała zabezpieczają ochraniacze do jazdy w tyczkach?

Ochraniacze do jazdy w tyczkach skupiają się na tych partiach ciała, którymi zawodnik najczęściej trafia w tyczkę. Każdy rodzaj osłony odpowiada innemu momentowi skrętu, dlatego zestaw dobiera się do konkurencji i stylu jazdy.

• Goleń i piszczel – ochraniacze na piszczele do slalomu zakrywają przednią część podudzia aż do cholewki buta. To ta partia nogi najczęściej zbija tyczkę przy agresywnej, wąskiej jeździe w krótkich skrętach.
• Przedramię – ochraniacze na przedramiona do slalomu chronią zewnętrzną stronę ręki, którą zawodnik odsuwa tyczkę przed tułów, gdy ciało znajduje się już blisko osi bramki.
• Dłoń i palce – osłony mocowane do kijów osłaniają kłykcie i grzbiet dłoni przed uderzeniem tyczki przy wbiciu kija i pracy rąk.
• Podbródek i twarz – osłona szczęki montowana do kasku zabezpiecza dolną część twarzy, gdy tyczka odbija w stronę głowy.
• Plecy – protektor pleców nie służy do zbijania tyczek, ale chroni kręgosłup przy upadku, szczególnie przy większych prędkościach.

Nie każdy zawodnik potrzebuje kompletu od pierwszego treningu. Dzieci rozpoczynające jazdę w tyczkach zwykle zaczynają od ochraniaczy na piszczele i osłon dłoni, a pozostałe elementy dochodzą wraz z rozwojem techniki, gdy zawodnik zaczyna świadomie atakować tyczki ręką i jeździć bliżej bramek.

Czym różnią się ochraniacze do slalomu i slalomu giganta?

Ochraniacze do slalomu są projektowane z myślą o częstym, bezpośrednim kontakcie z tyczką przy niewielkim promieniu skrętu. Slalom rozgrywa się na tyczkach przegubowych ustawionych gęsto, więc zawodnik uderza w nie goleniem, przedramieniem i dłonią niemal w każdej bramce. W tej konkurencji podstawą są osłony na piszczele, przedramiona i dłonie oraz osłona szczęki zamocowana do kasku.

Slalom gigant ma inny charakter. Bramki stoją dalej od siebie, skręty mają większy promień, a prędkość jest wyższa. Tyczki z panelem (chorągiewką) zawodnik mija zwykle ramieniem lub barkiem, odsuwając je bokiem tułowia, a nie goleniem. Dlatego w gigancie rzadziej stosuje się ochraniacze na piszczele, a osłona szczęki na kasku nie jest standardem. Większe znaczenie ma natomiast ochrona przy upadku, czyli protektor pleców i wyściółka pod kombinezonem, np. w okolicach bioder i ud.

Kask do giganta i konkurencji szybkościowych musi spełniać wymagania regulaminów zawodów, które mogą się różnić w zależności od kategorii wiekowej i rangi startu. Zasady te warto sprawdzić w aktualnym regulaminie organizatora lub związku przed sezonem startowym, bo zmieniają się okresowo. Zawodnicy startujący w obu konkurencjach zazwyczaj kompletują wyposażenie tak, aby ochraniacze typowe dla slalomu dało się szybko zdjąć przed treningiem giganta.

Na jakie materiały i konstrukcję ochraniaczy narciarskich zwrócić uwagę?

Ochraniacze do slalomu zwykle łączą dwie warstwy. Zewnętrzna, twarda skorupa z tworzywa przyjmuje uderzenie punktowe tyczki i rozkłada je na większą powierzchnię. Wewnętrzna pianka amortyzuje nacisk i zapewnia komfort przy kontakcie ze skórą lub kombinezonem. O skuteczności decyduje współpraca tych warstw – sama gruba pianka bez skorupy szybko się ugina, a twarda skorupa bez wyściółki przenosi wstrząs na kość.

Przy ocenie konstrukcji pomocne są następujące kryteria. Kształt skorupy powinien odpowiadać anatomii – osłona piszczela powinna obejmować goleń i nachodzić na górną część cholewki buta, a osłona przedramienia zachodzić na nadgarstek bez blokowania jego ruchu. Ważny jest sposób mocowania – pasy na rzepy lub regulowane taśmy powinny trzymać ochraniacz stabilnie, aby nie obracał się po uderzeniu. Masa ochraniacza wpływa na zmęczenie przy wielu przejazdach, szczególnie u młodszych zawodników. Liczy się też odporność na niską temperaturę, ponieważ tworzywo na mrozie traci elastyczność, a pasy muszą dać się zapiąć w rękawicach.

Warto zwrócić uwagę również na powierzchnię zewnętrzną. Gładka skorupa pozwala tyczce ześlizgnąć się po osłonie, zamiast na niej zahaczać. Szczegółowe informacje o materiałach konkretnych modeli dostępnych w sklepie znajdują się w opisach produktów i to one powinny być podstawą porównania.

Jak dobrać rozmiar ochraniaczy narciarskich do sylwetki zawodnika?

Rozmiar ochraniaczy narciarskich dobiera się do długości i obwodu chronionej partii ciała, a nie wyłącznie do wzrostu czy wieku. Przy ochraniaczach na piszczele kluczowa jest odległość od kolana do górnej krawędzi buta narciarskiego – osłona powinna kończyć się tuż pod kolanem i nie uciskać rzepki przy ugięciu nogi, a jednocześnie zachodzić na cholewkę. Za długi ochraniacz opiera się o kolano w pozycji zjazdowej, za krótki zostawia odsłonięty pas goleni nad butem.

Ochraniacze na przedramiona powinny sięgać od nadgarstka niemal do łokcia, nie ograniczając zgięcia ręki przy wbijaniu kija. Dobrze dobrany model nie zsuwa się przy energicznym ruchu ręki i nie przesuwa się na bok po uderzeniu tyczki. Przymierzając go, najlepiej wykonać kilka ruchów naśladujących pracę rąk w slalomie.

U dzieci kuszące jest kupowanie ochraniaczy na zapas. Zbyt duża osłona przesuwa się jednak po kończynie i odsłania miejsca, które powinna chronić, a dodatkowo przeszkadza w jeździe. Lepiej wybrać model dopasowany do aktualnych wymiarów z regulacją pasów, która pozwala wykorzystać go przez dłuższy czas. Przymiarkę najlepiej przeprowadzić w butach narciarskich i w odzieży, w której zawodnik trenuje, ponieważ grubość warstw wpływa na dopasowanie.

Jak łączyć ochraniacze z kombinezonem startowym, kaskiem i goglami?

Kombinezon startowy przylega do ciała, więc nie każdy ochraniacz zmieści się pod nim bez marszczenia materiału i ucisku. Ochraniacze pod kombinezon startowy, takie jak protektor pleców czy wyściółka bioder, powinny być płaskie i dobrze przylegać, aby nie zmieniały kształtu sylwetki i nie ograniczały ruchu. Ochraniacze na piszczele zakłada się na kombinezon i zapina wokół łydki oraz cholewki buta. Osłony przedramion, w zależności od modelu i preferencji zawodnika, nosi się pod kombinezonem lub na nim – warto sprawdzić, czy rękaw nie zsuwa ochraniacza przy pracy rąk.

W slalomie osłona szczęki jest montowana do kasku, dlatego należy upewnić się, że dany model kasku przewiduje taki montaż i że element jest z nim kompatybilny. Zamocowana osłona nie powinna uciskać brody ani ograniczać pola widzenia w dół. Gogle muszą szczelnie przylegać do twarzy między ramą kasku a osłoną szczęki, bez szczeliny nad nosem i bez nacisku, który podnosiłby je do góry. Najprościej sprawdzić to, przymierzając kask, gogle i osłonę razem.

Przed sezonem warto przejrzeć cały zestaw pod kątem zużycia. Pęknięta skorupa, rozciągnięte pasy czy zmiażdżona pianka obniżają skuteczność ochrony nawet wtedy, gdy ochraniacz wygląda na sprawny. Dobrze skompletowane wyposażenie pozwala skupić się na technice przejazdu, a nie na kolejnych uderzeniach tyczek.