Jak wybrać leginsy narciarskie, które sprawdzą się podczas całego dnia na stoku?

Leginsy noszone pod spodniami narciarskimi przylegają do skóry od pierwszego zjazdu do ostatniego wyciągu, dlatego to one w dużej mierze decydują, czy po kilku godzinach jazdy nogi pozostaną suche, ciepłe i nieobtarte. Źle dobrana warstwa bazowa szybko daje o sobie znać. Wilgoć zatrzymana przy skórze wychładza ciało podczas jazdy krzesełkiem, a zbyt długa lub gruba nogawka tworzy fałdy i ucisk w cholewce buta.

Wybierając leginsy narciarskie POC albo model innego producenta, najwięcej zyskuje się na przeanalizowaniu czterech kwestii – składu materiału, grubości dopasowanej do temperatur, kroju i rozmiaru oraz długości nogawki. Każdy z tych parametrów wpływa na komfort w inny sposób, a ich właściwe połączenie zależy od tego, jak, gdzie i jak intensywnie się jeździ.

Na co zwrócić uwagę przy wyborze leginsów narciarskich POC?

Punktem wyjścia jest rola, jaką leginsy pełnią w stroju. Jako warstwa bazowa pod spodnie narciarskie nie mają same chronić przed wiatrem i śniegiem – to zadanie spodni zewnętrznych. Ich funkcja polega na zarządzaniu mikroklimatem przy skórze, czyli przenoszeniu potu na zewnątrz i utrzymaniu ciepłego powietrza blisko ciała. Dlatego przy wyborze konkretnego modelu bardziej liczą się właściwości tkaniny i dopasowanie niż wygląd czy sama grubość.

Przed zakupem warto przeanalizować kilka elementów opisanych na karcie produktu i na metce:

• Skład materiału – określa, jak leginsy radzą sobie z potem, jak grzeją po zawilgoceniu i jak zachowują się przy kilkudniowym noszeniu.
• Gramaturę lub deklarowaną grubość – pozwala ocenić, czy model nadaje się na mroźne poranki, czy raczej na wiosenną jazdę.
• Krój i rozmieszczenie szwów – od nich zależy, czy materiał nie będzie ocierał pod biodrem, w kroku i w okolicy kolan.
• Długość nogawki – ma bezpośredni wpływ na wygodę w butach narciarskich.
• Wykończenie pasa – szeroki, płaski pas lepiej leży pod spodniami z szelkami lub wysokim stanem.

Te parametry trzeba odnieść do własnego sposobu jazdy. Osoba, która spokojnie zjeżdża po przygotowanych trasach i często odpoczywa, potrzebuje innej warstwy bazowej niż narciarz jeżdżący dynamicznie, w terenie lub na skiturach, gdzie intensywny wysiłek przeplata się z postojami w chłodzie.

Z jakiego materiału wybrać leginsy do całodziennej jazdy na nartach?

Do całodziennej jazdy sprawdzają się dwie grupy materiałów – wełna merino oraz dzianiny syntetyczne (najczęściej poliester lub poliamid z dodatkiem elastanu), a także mieszanki obu typów włókien. Bawełna nie nadaje się na warstwę bazową na stok, ponieważ chłonie pot, długo schnie i w wilgotnym stanie traci właściwości izolacyjne.

Leginsy z wełny merino na narty wybiera się przede wszystkim ze względu na komfort termiczny w zmiennych warunkach. Włókno merino może związać część wilgoci w swojej strukturze, nie dając przy tym wrażenia mokrej tkaniny, i nadal izoluje, gdy jest lekko wilgotne. Naturalnie ogranicza też rozwój nieprzyjemnego zapachu, co ma znaczenie podczas kilkudniowego wyjazdu. Wadą merino jest mniejsza odporność na przetarcia oraz dłuższe schnięcie po praniu niż w przypadku syntetyków. Cienka czysta wełna bywa także mniej rozciągliwa, dlatego wiele modeli zawiera domieszkę poliamidu lub elastanu.

Leginsy termoaktywne na narty z włókien syntetycznych najszybciej przenoszą pot na zewnętrzną stronę dzianiny i szybko schną. Dobrze sprawdzają się u osób, które mocno się pocą lub jeżdżą intensywnie. Ich słabszą stroną jest skłonność do zatrzymywania zapachu i nieco mniejsze poczucie ciepła w momencie, gdy ciało przestaje pracować, na przykład podczas długiego wjazdu orczykiem w mroźny dzień.

O tym, jak skuteczne jest odprowadzanie wilgoci podczas jazdy na nartach, decyduje nie tylko rodzaj włókna, lecz także splot dzianiny i dopasowanie. Materiał musi stykać się ze skórą, aby mógł przejmować pot. Luźne leginsy z dobrej tkaniny będą działać gorzej niż dobrze przylegający model z prostszego materiału.

Jaka grubość leginsów narciarskich sprawdzi się przy różnych temperaturach?

Grubość dobiera się do temperatury, ale także do intensywności jazdy i tego, jak ciepłe są spodnie zewnętrzne. W przypadku wełny merino orientacyjną informacją jest gramatura podawana w g/m² – im wyższa, tym materiał grubszy i cieplejszy. Producenci odzieży syntetycznej częściej opisują grubość słownie, na przykład jako warstwę lekką, średnią lub ciepłą. Poniższy podział traktuje się jako punkt orientacyjny, a nie sztywną regułę.

• Leginsy cienkie (w przypadku merino zwykle do około 150–170 g/m²) – na wiosenną jazdę, temperatury w okolicy zera i powyżej, intensywny wysiłek oraz pod ocieplane spodnie narciarskie.
• Leginsy średniej grubości (w przypadku merino zwykle około 200 g/m²) – najbardziej uniwersalny wybór na typowy zimowy dzień z lekkim mrozem, sprawdzający się zarówno przy spokojnej, jak i dynamicznej jeździe.
• Leginsy grube (w przypadku merino zwykle od około 250 g/m²) – na silny mróz, wietrzne stoki w wyższych partiach gór, długie postoje oraz dla osób, które łatwo marzną.

Grubsza warstwa nie zawsze oznacza większy komfort. Jeżeli spodnie zewnętrzne mają wbudowaną izolację, a jazda jest intensywna, zbyt gruby materiał doprowadzi do przegrzania i nadmiernego pocenia, a wilgoć ostatecznie wychłodzi nogi. Przy spodniach typu shell, czyli bez ocieplenia, cieplejsza warstwa bazowa ma większe uzasadnienie. Kto jeździ w różnych warunkach przez cały sezon, zwykle lepiej wychodzi na dwóch parach o różnej grubości niż na jednym kompromisowym modelu.

Jak dobrać rozmiar i krój leginsów narciarskich do sylwetki?

Leginsy narciarskie powinny przylegać do ciała na całej długości, ale nie uciskać. Zbyt luźny materiał gorzej przejmuje pot i tworzy fałdy pod spodniami oraz w bucie, a zbyt ciasny ogranicza krążenie, co przy niskiej temperaturze szybko kończy się marznięciem stóp i łydek. Dobrze dobrany rozmiar pozwala swobodnie wykonać głęboki przysiad bez zsuwania się pasa i bez napinania dzianiny na kolanach.

Rozmiar najlepiej dobierać według tabeli rozmiarów podanej przy konkretnym modelu, mierząc obwód talii, bioder i długość wewnętrznej strony nogi. Rozmiarówki różnych producentów, a nawet różnych linii jednej marki, nie muszą być identyczne. Przy wartościach pomiędzy dwoma rozmiarami decyduje zwykle obwód bioder i to, czy materiał zawiera elastan – rozciągliwa dzianina łatwiej wybacza wybór mniejszego rozmiaru.

Krój ma znaczenie szczególnie przy całodziennym noszeniu. Płaskie szwy w odzieży termoaktywnej nie tworzą zgrubień, które pod obcisłymi spodniami i w miejscach zgięcia ciała mogłyby po kilku godzinach powodować otarcia. Warto sprawdzić, czy szwy nie biegną po wewnętrznej stronie kolana albo w miejscu, gdzie nogawka styka się z językiem buta. Przydatny bywa także wszyty klin w kroku, który zwiększa swobodę ruchu, oraz szeroki, płaski pas, niewrzynający się w ciało przy pochylonej sylwetce narciarskiej.

Jaka długość nogawki leginsów sprawdza się w butach narciarskich?

W butach narciarskich najlepiej sprawdzają się nogawki kończące się powyżej cholewki buta, a pod nim na nodze znajduje się wyłącznie skarpeta narciarska. Z tego powodu leginsy 3/4 do butów narciarskich są rozwiązaniem preferowanym przez wielu narciarzy. Nogawka kończy się zwykle w połowie łydki lub nieco niżej, więc wewnątrz skorupy nie dochodzi do nakładania się kilku warstw materiału.

Ma to praktyczne znaczenie. But narciarski jest sztywny i ciasno opina goleń, a każda dodatkowa fałda dzianiny przenosi nacisk na kość piszczelową. Przy długich leginsach materiał z czasem marszczy się przy kostce i na podbiciu, co prowadzi do bolesnych odgnieceń, a dodatkowo gorzej przenosi ruchy nogi na but i narty. Leginsy o pełnej długości mogą być wygodne, jeśli są bardzo cienkie, gładkie i nosi się je pod skarpetą, ale wymaga to starannego ułożenia materiału przy każdym zakładaniu butów.

Wybierając model 3/4, trzeba zadbać o długie skarpety narciarskie sięgające wyżej niż cholewka. Nogawka leginsów powinna nachodzić na skarpetę na kilka centymetrów, tak aby między warstwami nie powstała odsłonięta szczelina, a mankiet leginsów nie znalazł się bezpośrednio pod górną klamrą buta.

Jak łączyć leginsy narciarskie z pozostałymi warstwami odzieży na stok?

Odpowiedź na pytanie, jak ubrać się warstwowo na narty, sprowadza się do podziału funkcji między kolejne warstwy. Warstwa bazowa przejmuje pot od skóry, warstwa środkowa zatrzymuje ciepło, a warstwa zewnętrzna chroni przed wiatrem, śniegiem i wilgocią z zewnątrz. Każda z nich musi przepuszczać parę wodną, bo inaczej wilgoć odprowadzona przez leginsy zatrzyma się pod spodniami.

Na nogach układ jest zwykle prostszy niż na tułowiu. W większości warunków wystarczą leginsy i spodnie narciarskie, a dodatkowa warstwa środkowa ma sens głównie przy bardzo niskich temperaturach i spodniach bez ocieplenia. Grubość leginsów warto więc zestawiać z konstrukcją spodni – do ocieplanych modeli zwykle wystarcza cieńsza warstwa bazowa, a do spodni typu shell cieplejsza.

Leginsy dobrze jest dobierać razem z koszulką, traktując bieliznę termoaktywną narciarską jako jeden zestaw o podobnej grubości i właściwościach. Jeśli na górze znajduje się ciepła koszulka z merino, a na dole cienki syntetyk, ciało może odczuwać nierówny komfort cieplny i trudniej będzie dopasować pozostałe warstwy. Na tułowiu łatwiej regulować temperaturę – rozpięciem kurtki czy zdjęciem polaru – natomiast leginsów w ciągu dnia praktycznie się nie zmienia, dlatego dobiera się je pod najzimniejszą część dnia, a nie pod jej najcieplejsze godziny.

W sklepie POC Warszawa dostępna jest odzież do sportów zimowych, którą można zestawiać w kompletny strój na stok. Przy kompletowaniu warstw najlepiej porównać opisy produktów pod kątem składu, przeznaczenia i dopasowania, tak aby leginsy, spodnie i pozostałe elementy stroju działały razem, a nie przeciwko sobie.